วันหนึ่งยาวิเศษกลั่นสำเร็จแล้ว เหว่อป๋อหยางบอกกับศิษย์ว่า “ถึงแม้ยาอายุวัฒนะได้กลั่นสำเร็จแล้ว แต่เพื่อทดสอบประสิทธิผลของยา ต้องลองให้สุนัขกินดู” เหว่ยป๋อหยางจึงป้อนยาให้สุนัขกิน สุนัขกินเข้าไปแล้วก็ล้มตายไปในทันที ป๋อหยางบอกศิษย์ว่า “เวลากลั่นยาก็กลัวว่าจะกลั่นเป็นจินตานไม่สำเร็จ เวลานี้กลั่นจินตานสำเร็จแล้ว แต่พอให้สุนัขกิน สุนัขกลับล้มตายไปเสียแล้ว สาเหตุคงเป็นเพราะไม่เป็นที่พอใจของเทพ หากคนกินเข้าไป เกรงว่าคงจะต้องตายเหมือนกับสุนัขตัวนั้น แล้วนี่ข้าจะทำอย่างไรดี?” ลูกศิษย์เกิดความไม่แน่ใจ ถามว่า “ท่านอาจารย์จะกินยานั้นหรือ?” ป๋อหยางตอบว่า “ข้าทำในสิ่งที่ผู้คนในสังคมไม่ทำกัน ออกจาบ้านเข้ามาอยู่ในป่า ไม่สามารถได้หลักเต๋าของเซียน ก็อับอายเกินกว่าจะกลับไป สำหรับข้ามีหรือไม่มีชีวิตก็ไม่มีอะไรแตกต่างกัน ข้าตัดสินใจจะกินยานั้น” จึงหยิบยาใส่ปากแล้วก็ล้มลงตายไปในทันที ศิษย์ทั้งสามต่างมองดูกันพูดว่า “กลั่นยาอายุวัฒนะก็เพื่อจะมีชีวิตยืนยาว แต่กินยานี้เข้าไปกลับต้องตายไป แล้วนี่จะทำอย่างไรดี?” ศิษย์คนหนึ่งพูดว่า “ท่านอาจารย์ไม่เหมือนคนทั่วไป แม้ว่ากินยานี้เข้าไปแล้ว ดูเหมือนตายไป เรื่องนี้จะไม่มีปริศนาซ่อนอยู่เชียวหรือ?” ศิษย์ผู้นี้จึงหยิบยากลืนลงไป แล้วเขาล้มลงตายไปในทันทีเช่นกัน ศิษย์ที่เหลือสองคนจึงปรึกษากัน “กินจินตานก็เพื่อจะมีชีวิตยืนยาว แต่นี่กินแล้วกลับต้องตายไป แล้วจะกินทำไมล่ะ ไม่กินจินตาน ยังสามารถจะมีชีวิตอยู่อีกสิบกว่าปี ” ศิษย์ทั้งคู่จึงไม่กล้ากินจินตาน เดินทางออกจากป่าเพื่อจะไปหาโลงศพสองชุดให้อาจารย์และศิษย์ผู้พี่

หลังจากศิษย์ทั้งสองจากไป ป๋อหยางก็ฟื้นขึ้นมาทันที แท้จริงแล้วเขาแกล้งตายเพื่อจะทดสอบศิษย์ทั้งสาม เขาลุกขึ้นมาแล้วเอายาขนานแท้ใส่ปากศิษย์และสุนัขที่ตายไป ศิษย์และสุนัขก็ฟื้นขึ้นมาทันที ศิษย์ที่กินจินตานแซ่อวี๋ผู้นี้ และอาจารย์พร้อมกับสุนัขขาวจึงกลายเป็นเซียน ระหว่างทางพวกเขาพบกับคนตัดฟืน คนที่รู้จักกันดีในหมู่บ้าน เหว่ยป๋อหยางจึงเขียนจดหมาย ฝากพวกเขานำไปให้ศิษย์สองคนที่ออกจากป่าไปหาโลงศพ ศิษย์ทั้งสองพอได้อ่านจดหมายของอาจารย์แล้วได้แต่เสียใจอย่างที่สุด