โลกภายในในผลน้ำเต้า

ในสมัยตงฮั่น มีผู้เฒ่าขายยาคนหนึ่งมาถึงเมืองหยู่หนาน ยาของท่านผู้เฒ่าสามารถรักษาโรคได้สารพัด เรียกว่ายาถึงโรคก็หาย เวลาขายท่านผู้เฒ่าจะบอกคนซื้อว่า กินยาแล้วจะอาเจียนอะไรออกมา กี่วันให้หลังโรคก็จะหาย คนไข้ต่างมีอาการเป็นตามที่ท่านผู้เฒ่าทำนายไว้ทุกราย ยิ่งกว่านั้นยาทุกขนานของท่านผู้เฒ่าตั้งราคาไว้เท่ากันทั้งหมด ท่านผู้เฒ่ามีรายได้ดีทุกวัน แต่ท่านผู้เฒ่าจะเหลือเงินทองไว้กับตัวเองเพียงเล็กน้อย และนำเงินทองทั้งหมดไปให้กับคนจนบนถนน ผู้คนมักจะเห็นท่านผู้เฒ่าแขวนลูกน้ำเต้าใบหนึ่งอยู่เหนือที่นั่งของท่านเสมอ สิ่งที่ประหลาดที่สุดคือ ทุกวันหลังพระอาทิตย์ตกดินท่านผู้เฒ่าก็จะหายตัวไป ในบ้านจะว่างเปล่าเหลือเพียงลูกน้ำเต้าแขวนอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าท่านผู้เฒ่าไปไหน

เมื่อเข้าไปในลูกน้ำเต้า จึงพบว่าที่แท้ภายในลูกน้ำเต้าเป็นโลกที่กว้างใหญ่ ข้างในนั้นมีอาคารบ้านเรือน หอสูงเป็นชั้นๆ วิจิตรตระการตา ระเบียงทางเดินลดเลี้ยวไปมา มีคนรับใช้หลายสิบคนคอยรับใช้อยู่ข้างๆ ท่านผู้เฒ่า ท่านผู้เฒ่าพูดกับเขาว่า “แท้จริงแล้วข้าเป็นเซียน เพราะทำความผิดจึงถูกลดชั้นลงมายังโลกมนุษย์ชั่วคราว เจ้าเป็นคนพอที่จะสั่งสอนได้ จึงมีวาสนาพบกับข้า” คนๆนี้จึงกราบไหว้ท่านผู้เฒ่าเป็นอาจารย์ภายในลูกน้ำเต้า

เขาจึงตามท่านผู้เฒ่าไป ทันใดนั้นก็มาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ท่านผู้เฒ่าจับเขาปล่อยไว้อยู่กลางเสือฝูงหนึ่ง เสือทั้งฝูงพากันแยกเขี้ยว อ้าปาก ย่ามสามขุมเข้ามาจะกัดกินเนื้อเขา แต่ใจของเขาไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย วันที่สองท่านผู้เฒ่าก็จับเขาไปขังไว้ในบ้านที่ก่อด้วยกำแพงหิน บนเพดานมีหินก้อนโตผูกไว้ด้วยเชือกที่ถักด้วยหญ้าฟาง งูหลายตัวกำลังกัดกินเชือกหญ้าฟาง หินก้อนนั้นไหวไปมาราวกับจะตกลงมา ใจของเขายังคงสงบมั่นคง ท่านผู้เฒ่าหัวเราะชอบใจพูดว่า “ดูเจ้าจะมีคุณสมบัติใช้ได้” พูดแล้วก็ยกจานอุจจาระซึ่งมีหนอนแมลงวันคลานอยู่เต็มไปหมดออกมาเพื่อจะให้เขากิน พอเขาได้กลิ่นเหม็น จะกินลงไปได้อย่างไร ท่านผู้เฒ่าเห็นเขาเป็นเช่นนี้จึงได้แต่ถอนหายใจพูดว่า “ในที่สุดเจ้าก็ยังไม่สามารถเป็นเทพ เป็นเซียน เป็นได้แต่ราชาบนปฐพีเท่านั้น ให้มีชีวิตอยู่สักหลายร้อยปีก็แล้วกัน” --- ของเหม็นสกปรกเหล่านั้นที่แท้คือยาวิเศษ เป็นภาพลวงตาที่เสกขึ้นมาเพื่อทดสอบจิตเต๋าของคนๆนี้ว่า เด็ดเดี่ยวมั่นคงหรือไม่

คนๆนี้รู้สึกผิดหวังอย่างมากที่ไม่ผ่านการทดสอบ แต่ไม่รู้ว่าจะกลับบ้านอย่างไร ท่านผู้เฒ่าจึงให้ไม้เท้าแก่เขาและบอกว่าขึ้นไปขี่ก็จะกลับไปบ้านได้ ทันทีที่เขาก้าวขาขึ้นขี่ เพียงชั่วพริบตา พอเขาลืมตาขึ้นก็มาถึงหน้าบ้าน ไม้เท้าอันนั้นก็กลายเป็นมังกรเขียวบินจากไป พอเขาเดินเข้าบ้าน คนในบ้านพากันตกใจนึกว่าเห็นผีกลางวันแสกๆ หลังจากฟังเขาอธิบายและไปขุดสุสานดูก็พบว่าในโลงศพมีแต่เพียงไม้เท้าหนึ่งอันวางอยู่เท่านั้น

เขารู้สึกว่าตัวเองจากบ้านไปเพียงหนึ่งวัน แต่พอถามคนในบ้านจึงรู้ว่าเวลาผ่านไปหนึ่งปีแล้ว คนๆนี้แม้ว่าจะสำเร็จเป็นเซียนไม่ได้ แต่ก็ได้เรียนรู้วิชาเต๋าเล็กในโลก สามารถช่วยเหลือมนุษย์ และสามารถเดินทางวันละนับพันลี้

(ที่มาของนิทาน: เสินเซียนจ้วน (พงศาวดารเทพ) บทที่ 14 หนังสือเต็มชุดซื่อคู่)

สงวนสิทธิโดยเจิ้งเจี้ยนเน็ต โปรดระบุหากทำการคัดลอกตีพิมพ์